جیغ جیغ جیغ (از خوشحالی البته!)

مثل اینکه برای سفر انگلیس انتخاب شده ام!

جیغ

دعا کنید پدرم هم راضی شود که هزینه ی سفر را تقبل کند. (By that i mean cough up!)

جیغ

قم از دیروز ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر تا ساعت ۶:۲۰ دقیقه ی صبح امروز، حدود ۶۰ بار لرزیده است!

بعد از اینکه حدود 2 ساعت بی وقفه برای مشاورم صحبت کرده بودم و تمام مشغولیت های ذهنی ام را به صورت واضح توضیح داده بودم، کم کم داشتم عصبانی می شدم که چرا همین مشاوری که در 2 جلسه ی قبل یک عالمه پر حرفی کرده بود و انواع و اقسام مریضی های حاد روانی را به من نسبت داده بود، امروز ساکتِ ساکت نشسته بود و داشت من را مرموزانه نگاه می کرد. مکث کردم و با لحن کمی عصبانی از او پرسیدم: "نظری ندارید؟"

اول یک کم نگاهم کرد. بعد گفت: " خانم احمدی! ... بدن شما کم است." ( به جای ...، یک کلمه ی سخت و طولانی پزشکی بگذارید. خودم یادم نمی آید!)

بعد هم گفت: " برای اینکه این ... جبران شود، دارچین بخورید. خیلی."

پس اگر از این به بعد یک نمک پاش با محتویات قهوه ای در دست من دیدید، لطفآ سوال نفرمایید!

دیشب تا آخر شب داشتم مثلآ کتاب میخواندم! (برای اولین بار در عمرم کتاب درسی دستم گرفته بودم! البته فکر بد نکنید، به درسهای دانشگاه مربوط نمی شود! هنوز آنقدر احمق نشده ام که زودتر از شب امتحان درس بخوانم!)

امروز از صبح آنقدر خواب آلود و خسته بودم که نصف مدت اصلآ نمی دانستنم دارم چه کار می کنم. با فاطمه جلوی در اتاق دکتر احمدی، رییس دانشگاه ، منتظر بودیم که دکتر بیاد. تصمیم گرفتیم که بهش sms بزنیم . من هم که چشم هایم داشت از خستگی بسته می شد، به زور دکمه های گوشی ام را میدیدم، این sms را به دکتر زدم:

Salam Doctor

 ? Khoobi

Emruz miaid daneshgah 

 ma montazeretunim

اولش هم خودم نفهمیدم چی نوشتم. فرستادم، وقتی Delivery اش اومد نگاه کردم دیدم چه گندی زده ام! 

از وقتی مگس ها نیشم زده اند، شده ام، Fly Woman! درست مثل Spider Man!

.This would be the time I needed you the most; Tonight

  ,Just tonight. I will be fine again in the morning

  .everyone will have forgotten everything by then

این خانم و آقای کوچولو که می بینید، شاگرد های سارا هستند و البته عاشقند. 

می بینید چقدر سفت یکدیگر را بغل کرده اند؟

(اگر عکس بالا باز نشد به این آدرس مراجعه کنید :

http://www.myimagehosting.com/show.php?u=6515Sy8ZG&i=57401)

چقدر دلم لک زده است برای یکی از همان قسمت های غمناک "Dawson's Creek"، که بنشینم و یک بالش نرم را بغل بگیرم و قبل از هر چیز فقط تیتراژ سریال را ۵۰ بار نگاه کنم که فقط همین قسمت را بشنوم ...

I dont wanna wait for our lives to be over

I want to know right now will it be

I dont wanna wait for our lives to be over

Will it be yes or will it be...sorry

نیمی از تابستان امسال را ،اگر سفر لندن هم درست شود، ایران نخواهم بود! Yaaay!