دلم یک پاتوق نزدیکی های دانشکده ام می خواهد که وقتی حوصله ام از دست این انترهای بزک شده توی دانشگاه سر رفت بروم آنجا و بدهم توی لیوان خودم برایم چای تازه دم بریزند. و بشینم و کتاب هایم را پهن کنم روی میز و خیالم راحت باشد که قرار نیست یک میمون که روی دماغ تازه عمل شده اش چسب زده، بیاید بالای سرم بایستد و بگوید ورودی جدیدی؟ عربی؟ بعد بدون توجه به کتاب های جلوی من که طبیعتآ هیچ کدام عربی نیستند و دهان از تعجب باز مانده ام، شروع کنه تند تند به حرف زدن و بعد که حرفش تمام شد منتظر شنیدن جواب نشود و از کتابخانه بزند بیرون. و من بمانم و یک اعصاب خورد از دست داروین که نظریه اش موجودات انسان نمای حیوان مغز رو در بر نمی گیره.
اونقدر تند تند حرف زد که من نفهمیدم چی میگه ولی این چند تا جمله رو شنیدم:
۱. "مامانت فرستادت دانشگاه عربی یاد بگیری که بتونی توی سفره و ختم قرآن بخونی."
۲. "سیاه میپوشی دلت هم سیاهه"
۳. "لیسانس می گیری شوهر میکنی میری"
۴. " شنیدم گفتی ... بی بی سی... به تو چه؟"
۵. " حواست به حرف هات باشه"
یک چیز های دیگه هم گفت اما چون بیشترش تکرار حرف های بالاست و منم از تکرار خوشم نمی آد، نمیگم. بعدشم من موندم این کی بود از کجا اومده بود؟ هیچ ارتباط منطقی بین خودم و بی بی سی و عربی و شوهر هم پیدا نمی کنم...
کلآ الان فکرم مشغوله.
خلاصه آقا جان، خانم جان، اگه کافی شاپ خوبی سراغ داری بگو. آ قربون دختر/پسر.
